Atli Gíslason, alþingismaður VG, var í veiðihollinu sem var rekið úr Hítará í síðustu viku fyrir að veiða á maðk, þótt aðeins megi veiða á flugu í ánni eftir 30. júní ár hvert. Atli segist ekki sjálfur hafa verið að veiða á maðk í ánni og segist eingöngu veiða á flugu. Félagi hans sem deildi með honum stöng var að veiða á maðk þegar veiðivörður kom að.
„Ég var í þessu holli, en ég veiði alltaf á flugu og var ekki gripinn fyrir nokkurn skapaðan hlut. Ég var í þessu holli og var gestur þar og þetta eru vinir mínir – góðir vinir mínir – sem varð þetta á og hafa ekkert afsökun fyrir því,“ sagði Atli í samtali við Eyjuna. „Mér líður ekkert alltof vel yfir þessu en ég hef hreina samvisku, ég lenti í þessu og það verður bara að hafa það.“
Sá hann fara út með rauðan francis
Atli segist hafa komið aðeins of seint í veiðarnar og félagarnir hafi verið farnir í ána þegar hann kom að með sína flugustöng. Sá eini úr hollinu sem hann hafi séð veiða hafi verið ungur maður með flugustöng. Atli segist sjálfur óvart hafa sett flotlínu á stöngina en áin hafi verið straumþung og í miklum vexti og því hefði hann verið á leið inn í veiðihúsið að skipta um línu þegar hann mætti veiðiverðinum og spjallaði við hann í nokkrar mínútur til þess að spyrja hann hvernig best væri að veiða ána í þessum ham. Eftir að þeir kvöddust hafi veiðivörðurinn staðið menn úr hollinu að því að veiða á maðk, þar á meðal þann sem deildi stöng með Atla og varð honum samferða á leiðinni vestur. „Ég sá að hann fór út með rauðan francis en veiðivörðurinn kom að honum með maðk,“ segir Atli.
Alls voru átta menn í hollinu með fjórar stangir og voru þeir allir reknir á brott úr ánni eftir að það uppgötvaðist hvaða agn þeir notuðu. Páll Ármann, framkvæmdastjóri Stangveiðifélags Reykjavíkur, sagði í samtali við Eyjuna í morgun að fjallað yrði um málið á stjórnarfundi á miðvikudag og þar yrði ákveðið til hvaða aðgerða félagið mun grípa vegna málsins. Til greina komi að vísa þeim úr hópnum, sem eru meðlimir í SVFR, úr félaginu.
Veiði aldrei á maðk og hef aldrei gert
„Þetta er neyðarlegt eða pínlegt,“ segir Atli, „en ég veiði aldrei á maðk og hef aldrei gert. Veiðivörðurinn getur staðfest að ég var ekki að veiða á maðk. Ég fer einn túr á ári. Þetta var hann, ég fer eftir reglum og þetta er ferlega pínlegt. En þetta eru vinir mínir og verða vinir mínir. Það var æskufélagi minn sem bauð mér í þetta og þegar manni er boðið þá stjórnar maður ekki veðitúr. En ég stend með þessum vini mínum í blíðu og stríðu þótt ég afsaki ekki gerðir þeirra, – ef þú skilur hvað ég á við.“
„En ég veiði aldrei á maðk, nema þá á flotholt í vatni með börnum í vatnaveiði,“ sagði Atli.
—-
