Um síðustu áramót voru inneignir í bönkum hér á landi tæplega sextánhundruð milljarðar króna. Spariféð hefur vaxið jafnt og þétt síðustu ár og kreppan hefur ekki haft áhrif þar á. Í september 2003 nam spariféð tæplega 469 milljörðum króna. Þetta kemur fram í bráðabirgðatölum frá Seðlabanka Íslands, sem Peningamarkaðssjóðir rýrnuðu mjög við bankahrunið, úr 236 milljörðum í september 2008, í 99 milljarða í október sama ár. Á þeim eru nú tæplega 187 milljarðar, svipað og fyrir um tveimur árum. Almennt sparifé er um 380 milljarðar og eru 238 þeirra óbundnir, en 142 milljarðar á innlendum gjaldeyrissjóðum.
Fólk fjárfesti í öðru en bankareikningum
Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra segir þessar upphæðir skýrast af því að fátt sé um aðra fjárfestingarkosti. Þá sé fjöldi útlendinga með fé fast inni í bönkunum.
„Það er ekki hægt að segja að þetta sé óæskilegt, en þetta er ekki sú fjármögnun sem maður býst við að bankarnir hafi þegar til lengdar lætur. Þetta á eftir að færast í eðlilegra horf. Það er mjög mikilvægt að fólk fjárfesti í fleiru en að leggja féð inn á bankareikninga.“ Friðrik Már Baldursson, forseti viðskiptadeildar Háskólans í Reykjavík, segir þetta dæmigert fyrir hagkerfi þar sem verðhjöðnun ríki. Fólk haldi að sér höndum. Þá sé markaður með hlutabréf ekki svipur hjá sjón og fólk treysti skuldabréfum fyrirtækja lítt.
