Sérstakur saksóknari telur að Magnús Guðmundsson, fyrrverandi forstjóri Kaupþings í Lúxemborg, hafi brotið af sér í fimm veigarmiklum þáttum og hafi verið um skipuleg brot að ræða. Aðrir stjórnendur koma þar einnig við sögu.
Þetta segir í greinargerð með kröfu um gæsluvarðhald, en þar telur sérstakur saksóknari að um mál án hliðstæðu sé að ræða.
Samkvæmt greinargerðinni telur sérstakur saksóknari að Magnús hafi beitt markaðsmisnotkun með hlutabréf í Kaupþingi frá júní 2005 til október 2008, eða þegar bankinn féll. Segir að bæði Fjármálaeftirlitið og rannsóknarnefnd Alþingis hafi tilkynnt um meinta markaðsmisnotkun. Þannig keypti bankinn 217 nettó hluti í bankanum á þessu tímabili, eða 29% af útgefnu hlutafé bankans miðað við útgefið hlutafé 30. júní 2008. Undir það síðasta voru þessi viðskipti orðin stór hluti af veltu hlutabréfanna í kauphöllunum og sem dæmi námu kaup bankans, sem hlutfall af heildarkaupum í íslensku kauphöllinni, á bilinu 60-75% á mánuði frá júní til október 2008.
Þannig telur sérstakur saksóknari að rökstuddur grunur sé á að yfirstjórnendur, ákveðnir starfsmenn eigin viðskipta og miðlunar bankans hafi stundað þessi viðskipti fyrir hönd bankans með kerfisbundnum og skipulögðum hætti yfir langt tímabil í þeim tilgangi að hafa áhrif eða reyna að hafa áhrif á verð hlutabréfanna á mörkuðum. Það hafi leitt til þess að röng mynd var gefin af eftirspurn, veltu og verði hlutabréfanna. Telur saksóknari að Magnús hafi fyrir hönd Kaupþings í Lúxemborg átt aðild að því að koma á viðskiptum með eigin hlutabréf bankans með það að markmiði að losa bankann við þau hlutabréf sem hann keypti á markaði, en þau hafi ítrekað safnast upp vegna umfangsmikilla kaupa.
Þá er Magnús sakaður um umboðssvik og einnig markaðsmisnotkun í kaupum Holt Investment Ltd., Kevin Stanford og Desulo Trading Ltd. á hlutabréfum í Kaupþingi. Þar hafi fjölmargar innri reglur bankans verið brotnar við lánveitingarnar og rökstuddur grunur um að tilteknum stjórnendum hafi verið ljóst að þær væru í andstöðu við hagsmuni Kaupþings, þar sem sem sum þeirra hafi verið án formlegra lánasamninga og með ófullnægjandi tryggingum, til eignalausara félaga eða einstaklinga.
Veittu risalán eftir setningu neyðarlaga og þrautarvaralán frá Seðlabanka
Þriðja atriðið varðar lán Kaupþings til Trenvis Limited, Holly Beach S.A., Charbon Capital Ltd. og Harlow Equities S.A samtals að fjárhæð 260 milljónir evra vegna kaupa félaganna Chesterfield United inc. og Partridge Management Group á skuldabréfum tengdum skuldatryggingaálagi Kaupþings og lánveitingar Kaupþings til tveggja síðastnefndu félaganna til að mæta veðköllum frá Deutsche Bank vegna kaupanna.
Síðustu lánveitingarnar voru inntar af hendi eftir gildistöku neyðarlaganna og eftir að Seðlabanki Íslands veitti Kaupþingi 500 milljóna evra neyðarlán 7. október 2008. Deutsche Bank hefur upplýst að ekkert fáist endurgreitt vegna viðskiptanna og tjón Kaupþings því að minnsta kosti 510 milljónir evra.
Sérstakur saksóknari telur að Sigurður Einarsson, Hreiðar Már Sigurðsson og Magnús Guðmundsson hafi tekið ákvarðanir um þessi lán og gengið þar með gegn hagsmunum hluthafa bankans.
Fjórða atriðið varðar grun um að skjöl viðskipta hafi verið útbúin og undirrituð eftir fall bankans og umrædd viðskipti hafi því ekki átt sér stað samkvæmt dagsetningum á skjölum. Þar er um að ræða lán og aðrar fjármagnsfærslur Kaupþings til félaganna Marple Holdings S.A. og Lindsor Holdings Corporation, kaup félaganna á skuldabréfum útgefnum af Kaupþingi á árinu 2008 og skjalagerð vegna þessara viðskipta. Um var að ræða framvirka samninga og talið að tilgangur viðskiptanna hafi verið að flytja áhættuna af fallandi verðgildi skuldabréfa af Marple Holdings S.A. og lykilstarfsmönnum Kaupþings í Lúxemborg yfir á Kaupþing banka á Íslandi.
Fimmta atriðið varðar svo hin frægu kaup Q Iceland Finance ehf. á hlutabréfum í Kaupþingi, þ.e. lánafyrirgreiðslur til tveggja félaga sem skráð voru á Tortola, annað í eigu Ólafs Ólafssonar og hitt Sheiks Al-Thani. Sérstakur saksóknari telur að tilgangurinn með viðskiptunum hafi verið að hafa með ólögmætum hætti áhrif á verðmyndum hlutabréfa í Kaupþingi, en slík háttsemi geti talist markaðsmisnotkun.
