Borgarfulltrúinn Sóley Tómasdóttir er með ýmsar hugmyndir um það sem betur megi fara í íslensku samfélagi
Sóley Tómasdóttir, borgarfulltrúi Vinstri grænna, hefur fengið nóg af íslensku þjóðfélagi og krefst breytinga. Vill hún sjá gagnrýna hugsun í stað meðvirkni og að almenningur velti fyrir sér áhrifum vöðvatrölla og súlustaðakónga á samfélagið, á samskipti kynjanna og á þroska og tækifæri komandi kynslóða.
Henni er mikið niðri fyrir í nýjum pistli sínum á Smugunni en þar telur hún upp fjölda atriða sem hún segir betur mega fara í íslensku samfélagi. Hún klykkir út með að segja það öfgafullt að fólk telji hana sjálfa öfgafulla.
Ég bý í samfélagi sem þykir sjálfsagt að fluttar séu gagnrýnislausar fréttir af því hversu mikils súlustaðakóngur metur starfsfólk sitt. Í sama samfélagi hafa mannasiðabækur fyrir unga drengi vermt metsölulista bókaverslana í árafjöld eftir vöðvatröll sem jafnframt hefur ritstýrt símaskránni og skrifað nauðgunarbrandara í bland.
Þetta samfélag kaupir kynstrin öll af stelpu- og strákamyndum af Latabæ og ísframleiðendur ganga svo langt að markaðssetja bláan ís sem bannaður er stelpum og bleikan ís sem bannaður er strákum. Í samfélaginu er starfrækt kvennaatkvarf fyrir konur sem ekki eiga í nein hús að venda vegna ofbeldis af hálfu maka síns og líka neyðarmóttaka vegna nauðgana sem eru framdar í hundraðatali á ári hverju.
Á heimasíðu Vinnumálastofnunar samfélagsins er lífstílssíða sem ætluð er atvinnulausum konum með uppskriftum og upplýsingum um barnauppeldi og Alþingi samfélagsins samþykkti að smíða frumvarp um staðgöngumæðrun í velgjörðarskyni fyrir nokkrum dögum. Fyrsti kvenkyns forsætisráðherra samfélagsins sat hjá í þeirri atkvæðagreiðslu.
Konur fá að jafnaði lægri laun en karlar í samfélaginu sem ég bý í og þær bera meiri ábyrgð á heimilishaldi en karlar. Örfá kynferðisafbrotamál fara alla leið gegnum réttarkerfið þrátt fyrir mikinn fjölda tilkynninga og ákæra, vændi blómstrar þrátt fyrir bann við kaupum á slíku og klám er aðgengilegt hvar sem er og hvenær sem er.
Ég vil ekki að samfélagið sé svona. Ég vil breyta. Ég vil að fólk temji sér gagnrýna hugsun og velti fyrir sér áhrifum vöðvatrölla og súlustaðakónga á samfélagið, á samskipti kynjanna og á þroska og tækifæri komandi kynslóða. Ég vil að stelpur og strákar hafi frjálst val um uppáhaldsliti, uppáhaldsmyndir og uppáhaldsísa. Ég vil að börn fái að rækta með sér áhugamál og hæfileika óháð stöðluðum og heftandi staðalmyndum kynjanna og ég vil að við tökum öll höndum saman um að hætta að mæra staðlað útlit og stöðluð áhugamál (þar með talið Latibær og Vinnumálastofnun).
Ég vil að konur geti verið öruggar í samfélaginu sem þýðir að þeir sem hingað til hafa lamið og nauðgað konum þurfa að hætta því. Ég vil að Alþingi hætti við að smíða frumvarp sem gengur út á að ætla konum að ganga í gegnum andlegt og líkamlegt þrekvirki í þágu annarra og opnar á beinar og óbeinar þvinganir til slíks. Ég vil að fyrsti kvenkyns forsætisráðherrann í ríkisstjórn sem kennir sig við femínisma sitji ekki hjá heldur taki ákvörðun um staðgöngumæðrun á femínískum forsendum (og þá kröfu geri ég reyndar til allra þeirra þingmanna sem kjörnir eru fyrir flokkana tvo sem kenna sig við femínisma). Ég vil að karlar og konur séu metin að verðleikum, hjálpist að við heimilishald og barnauppeldi og fái sömu laun fyrir sömu vinnu. Ég vil að réttarkerfið taki á kynferðisafbrotamálum ef þau koma upp (en þau vil ég samt afmá með öllu eins og áður hefur komið fram) og ég vil að lögum um klám og vændi sé framfylgt.
