eyjan.is

Guðfræðingur svarar borgarfulltrúa: Níðrógur á borð við skrif Sóleyjar Tómasdóttur er líka ofbeldi

Morðhótanir eru ofbeldi. Hótanir um nauðganir eru ofbeldi. Níðrógur á borð við skrif Sóleyjar Tómasdóttur er líka ofbeldi.Þetta segir Davíð Þór Jónsson guðfræðingur í löngum pistli þar sem hann svarar gagnrýni sem hann hefur sætt af hálfu feminísta að undanförnu í kjölfar skrifa hans um baráttuna gegn mansali og vændi.

Davíð Þór skrifar:

Ekki alls fyrir löngu skrifaði ég Bakþanka í Fréttablaðið þar sem ég m.a. hvatti til baráttu gegn mansali og vændi. Ég sagði neyð, kúgun og örbirgð kvenna ásamt öðru ofbeldi sem þær eru beittar vera samfélagsmein sem ráðast þyrfti gegn. Í þessum Bakþönkum varð mér það aftur á móti á að gjalda varhuga við því að einkaaðilar tækju það að sér óumbeðnir að gerast tálbeitur til að upplýsa sakamál. Það var nóg til þess að fjandinn væri laus.

Skömmu síðar birtist grein á netinu þar sem ég var sagður „reka upp harmakvein“ fyrir hönd hórkarla, ég væri talsmaður mansals og vændis og ekki bara það … ég væri beinlínis hlynntur nauðgunum og barnamisnotkun. Og af hverju? Jú, af því að ég væri kynferðislega brenglaður. Greinin var svo langt fyrir neðan allar hellur að hún var fljótlega fjarlægð af vefmiðlinum sem birti hana og ég var beðinn afsökunar á ærumeiðingunum í henni. Illu heilli hafði ég snöggreiðst og hlaupið á mig, eins og mér hættir til þegar mitt viðkvæma stolt er sært, og hótað höfundi greinarinnar málssókn. Þegar mér rann reiðin gerði ég mér grein fyrir því að málssókn yrði hundleiðinleg og tímafrek og að þessi skrif myndu þegar upp væri staðið reynast mun skaðlegri æru höfundar þeirra en minni. Ég dró því hótun um málshöfðun til baka án þess að bakka með neitt annað. Auðvitað tókst einhverjum að lesa það sem þá „séríslensku list“ að biðjast afsökunar án þess að biðjast afsökunar á neinu.

Og hann víkur svo tali sínu að Sóley Tómasdóttur borgarfulltrúa og ritara Vinstri grænna, sem hafi lagt sig að jöfnu við menn eins og Gillzenegger og Jón stóra:

Að mati Sóleyjar er ég andlegur tvíburi þeirra, kurteisa útgáfan af þeim. Ég kalla hana nenilega ekki kuntu og segist vera á móti mansali og vændi, geld varhuga við staðgöngumæðrun gegn greiðslu og styð jafnrétti kynjanna, jöfn tækifæri og launajafnrétti. Lymsku minni og klækjabrögðum við að tjá kvenfyrirlitningu mína eru greinilega engin takmörk sett.

Og Davíð Þór bætir við:

Ég myndi aldrei kalla Sóley Tómasdóttur kuntu. Það er hún ekki, ekki frekar en að ég sé skaufi. Eftir að hún kallaði mig kurteisan dóna á fésbókinni varð mér það á að þakka fyrir mig með því að þéra hana, titla hana ungfrú og kalla hana leggöng – svona til að máta mig í hlutverk kurteisa dónans. En ég eyddi þeim ummælum fljótt og biðst afsökunar á þeim. Mér leið illa í hlutverkinu.

Ég er þeirrar skoðunar að málflutningur hennar sé gegnsósa af skotbyrgishugarfari og fullur af þversögnum: „Við“ getum leyft okkur nákvæmlega það sama og gerir „hina“ að óvininum af því að „við“ erum góð en „hinir“ eru vondir.

Ég er feministi að því leyti að ég aðhyllist algert jafnrétti allra einstaklinga óháð kynferði eða nokkru öðru. Ég er feministi að því leyti að mismunun vegna kynferðis, kynhneigðar, uppruna eða nokkurs annars er eitur í mínum beinum. Ég er feministi að því leyti að ég tel að engin manneskja eigi að neyðast til að gera annað við líkama sinn en hún kýs sjálf og alla hafa rétt til að gera við hann hvað sem þeir kjósa sjálfir, óháð kynferði eða nokkru öðru. Ég er feministi að því leyti að ég tel enga manneskju hafa rétt til þess vegna kynferðis síns að vera friðhelg fyrir gagnrýni þegar hún talar út um rassgatið á sér. Þetta er ekki trix til að þykjast vera „innanbúðarmaður“, eins og Sóley heldur fram, heldur bjargföst hjartans sannfæring sem litað hefur öll mín skrif. Ef Sóley veit um betra orð en „feminismi“ til að lýsa þessari afstöðu skal ég samstundis taka það upp og hætta að kalla mig feminista.

Sóley segir: „Femínistar sætta sig ekki við að konur séu kallaðar ljótum nöfnum vegna skoðana sinna.“ Mín skoðun er sú að enginn ætti að sætta sig við það. Sóleyjar skoðun, í raun, er aftur á móti sú að það sé gott á alla aðra en þá sem eru „innanbúðarmenn“ í skotbyrgi hennar eigin feminisma. Orð eru nefnilega ódýr. Það er erfiðara að vera sjálfum sér samkvæmur. Og það mistekst Sóley Tómasdóttur með aumkunarverðum hætti.

Morðhótanir eru ofbeldi.

Hótanir um nauðganir eru ofbeldi.

Níðrógur á borð við skrif Sóleyjar Tómasdóttur er líka ofbeldi.

Og hann skrifar að lokum á heimasíðu sinni:

Auðvitað geri ég mér grein fyrir því að þessi færsla er ekki til neins. Hún verður túlkuð sem enn eitt dæmið um kvenfyrirlitningu mína. Mér tekst að stilla dæminu þannig upp að ég sé fórnarlambið en ekki aumingja konurnar sem ég hef af minni alræmdu kurteisi verið að níðast á og hvetja til ofbeldis gegn. Ég er að gera lítið úr alvarleika morð- og nauðgunarhótana. Ég er að breiða yfir stuðning minn við mansal, vændi, barnamisnotkun og nauðganir með því að fullyrða að ég sé andvígur þessu öllu.