eyjan.is

DV harkalega gagnrýnt fyrir tillitsleysi við syrgjendur: Allt til þess að selja blaðið, skítt með það að fólk sé í sorg

Reynir Traustason, annar ritstjóra DV.

Ung kona sem syrgir vinkonu sína sem myrt var í Hafnarfirði í vikunni segist vart hafa fengið að jafna sig á hrikalegum tíðindunum, því blaðamenn DV hafi ítrekað óskað eftir viðtali og upplýsingum um hina látnu og fleiri úr hópi syrgjandi aðstandenda hafi svipaða sögu að segja.

Ragnhildur Jóhanns skrifar langa glósu um málið á heimasíðu sinni á Fésbókinni og segist ekki fá orða bundist:

Ég get eiginlega ekki orða bundist.

Finnst ég verða að segja eitthvað um framgöngu blaðamanna DV.

Þann 6. Febrúar var vinkona mín til 30 ára tekin frá okkur. Örlög hennar eru skelfilegur atburður sem skall á okkur öllum sem þekktum hana af miklum þunga.

Sorgin helltist yfir mig og síðan að ég fékk fréttirnar hefur tilfinningalífið verið eins og einn stór rússíbani.

Þetta er svo skelfilegt að orð fá því ekki lýst.

Þarna missti ég uppeldissystur og bestu vinkonu til áratuga á skelfilegan hátt.

Sorgin er yfirþyrmandi. En það stoppar ekki blaðamenn DV. Þeim liggur einhverra hluta vegna á að skrifa grein um Þóru. Skrifa eitthvað fallegt um hana í blaðið eins og blaðamaður komst að orði.

Ég fékk sem sagt hringingu í gær morgun frá blaðamanni. Það var ekki liðinn nema um hálfur sólarhringur frá því að ég hafði fengið þessar hræðilegu fréttir.

Blaðamaðurinn vissi ekki tengsl okkar, giskaði bara á það að við værum vinkonur út frá facebook síðu Þóru og vildi fá upp úr mér upplýsingar. Það eina sem ég sagði var að ég gæti hreinlega ekki tjáð mig, ég var nývöknuð með tárin í augunum. Ég sagði henni að það væri of erfitt og sleit símtalinu fljótt.

En, þetta er ekki allt. Blaðamaður lætur sér ekki neitun mína duga heldur hringir í mig aftur nokkrum klukkustundum síðar, þá mun ágengari. Aftur segi ég henni að ég geti hreinlega ekki tjáð mig. Það var líka rétt, ég hreinlega gat það ekki því sorgin er svo yfirþyrmandi. Þetta er svo erfitt. Þá er mér hálfpartin hótað. Greinin verði birt með eða án minnar hjálpar, blaðamönnunum gangi bara illa að fá aðstandendur til þess að tala (!) og fái bara upplýsingar upp úr neyslufélögum. Því væri betra ef ég segði eitthvað fallegt um hana og sendi þeim helst myndir líka. Ég endaði símtalið.

Ég velti því fyrir mér hvort þessir blaðamenn séu hreinlega tilfinningalausir því þeir virðast ekki gera sér grein fyrir uppnáminu sem þeir valda aðstandendum með þessu áreiti.

Blaðamenn hringdu ekki einungis í mig. Þeir hringdu líka í vinkonu mína og foreldra Þóru. Fáir fengu frið fyrir þeim.

Allt til þess að selja blaðið. Skítt með það að fólk sé í sorg.