eyjan.is

Hvert stefnir þegar venjulegur Íslendingur skellir hurðum og lemur í veggi andspænis óbreyttum starfsmanni?

„En hvert stefnir þegar þessi venjulegi landi okkar – nú á fjórða ári eftir hrun – er svo fullur örvæntingar að hann í heift og vonleysi hreytir út úr sér ókvæðisorðum, skellir hurðum og lemur í veggi andspænis óbreyttum starfsmanni opinberrar stofnunar sem í þessu tilfelli situr „hinumegin við borðið“ og reynir eftir bestu getu að aðstoða og benda á ráð úr ógöngum samkvæmt lögum og reglum sem settar hafa verið?“

Að þessu spyr Jórunn Rothenborg, fulltrúi hjá Vinnumálastofnun, sem segist hafa orðið agndofa í lok vinnudags í byrjun þessa árs, en í aðsendri grein á Vísi lýsir hún upplifun sinni af störfum sínum hjá Vinnumálastofnun og íslensku þjóðfélagi almennt.

Jórunn á ættir að rekja til Danmerkur og fluttist hingað til lands fyrir 23 árum, glöð og full eldmóðs eins og hún orðar það. Í fyrstu undi hún hag sínum á Íslandi vel ásamt fjölskyldu sinni. Þau tóku þátt í hinni venjulegu íslensku lífsbaráttu ásamt því að byggja upp lítið en öflugt fyrirtæki.

Það sem síðan gerðist er flestum kunnugt. Hér varð eitt stykki bankahrun.

Fyrirtæki sem við „venjulega“ fólkið höfum af seiglu einbeitt okkur okkur að byggja upp síðustu áratugi hafa mörg orðið að engu. Hinn óbreytti Íslendingur þarf að berjast gegn ofurafli nýja hvirfilbylsins, sem eru vextirnir, skattarnir, stöðnun og margt, margt fleira. Nú hef ég miklar áhyggjur af hinni fallegu og skemmtilega lifandi íslensku sál sem ég heillaðist af þegar ég kom hingað fyrst sem barn og unglingur,

skrifar Jórunn. Hún lýsir upplifun sinni í starfi hjá Vinnumálastofnun svona:

Starfs míns vegna hjá Vinnumálastofnun hef ég að mörgu leyti getað fylgst náið með afleiðingum hrunsins haustið 2008, horft á landa mína, háa og lága, smáa og stóra, missa lífsviðurværið, missa andlitið, missa tökin. Margir hafa litið á raunir sínar sem óhjákvæmilegan hlut, stoppað stutt við, risið upp aftur og haldið áfram á nýjum vettvangi, aðrir hafa þurft að horfast í augu við að atvinnuleysi er orðin staðreynd í lífi þeirra og íslensku þjóðfélagi – og að það muni taka langan tíma að rétta sig við og losna úr þeim viðjum.

Jórunn segist hafa orðið agndofa vegna þess hvað komið hefur fyrir „litla Ísland.“

Ég hef áhyggjur af þessari hörku sem kraumar undir, kröftum sem áður voru jákvæðir en víða hafa breyst í ólgandi neikvæða strauma sem hvergi fá útrás.

Jórunn leggur að lokum til að við Íslendingar byrjum árið með jákvæðum straumum og búum til svigrúm fyrir nýjar hugmyndir.

Við höfum orðið ýmiss konar landkynningar aðnjótandi undanfarin ár. Nýtum okkur hana. Fólkið í landinu er frjótt. Sameinum krafta okkar. Landið og fólkið verða að rísa upp úr hinum djúpa öldudal. Reynum – án þess þó að leika of mikið af „Pollýönnu“ – að hressa andann og taka gleði okkar á ný.