Orðið á götunni er að nú fari að styttast í tillögur Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur menntamálaráðherra um aðgerðir til að jafna samkeppnisskilyrði á fjölmiðlamarkaði. Starfshópur um þessi mál er sagður skila af sér öðru hvorum megin við helgina.
Tillögurnar munu ganga út á að fyrirferð Ríkisúvarpsins á auglýsingamarkaði verði takmörkuð. Jafnframt er leitað leiða til að bæta RÚV með einhverjum hætti upp tekjumissinn sem af því hlýst.
Orðið á götunni er að það hafi verið fljótfærni af stjórnarandstöðunni að leggja fram tillögu um vantraust á ríkisstjórnina, þingrof og kosningar á þessum tímapunkti. Spádómar um að tillagan mundi þjappa stjórnarliðinu saman gengu eftir. Hugmyndir um að einhverjir ráðherrar og þingmenn Samfylkingarinnar mundu greiða atkvæði með stjórnarandstöðunni rættust ekki og voru ákaflega óraunsæjar. Eini liðhlaupinn við atkvæðagreiðsluna var úr röðum stjórnarandstæðinga sjálfra, þegar Kristinn H. Gunnarsson snerist gegn tillögunni.
Orðið á götunni er að það hafi einnig verið misráðið að stefna að þingrofi um áramót og kosningum strax í febrúar. Þetta hafi verið óraunsæ áætlun hvernig sem á málið sé litið; hefði spillt jólahátíðinni, veðurfars vegna séu febrúarkosningar óheppilegar og svo gæfist ekki nægur tími til að klára þau mál sem þarf að klára í þinginu fyrir áramót.
Orðið á götunni er að það hefði bæði verið skynsamlegra að bíða með tillöguna og miða framkvæmdina við vormánuði. Nú þegar Alþingi er búið að hafna þingrofi og kosningum er hætt við að andófshreyfing almennings dofni þar sem líkur á því að enn sé hægt að knýja fram kosningar hafa minnkað.
Orðið á götunni er að það hafi sannast áþreifanlega á Fréttablaðinu í dag hve heppilegt það er fyrir auðmenn að eiga fjölmiðla.
Í sunnudagsútgáfu Morgunblaðsins er mikil úttekt á meintum óleyfilegum milljarðaviðskiptum Jóns Ásgeirs Jóhannessonar og viðskiptafélaga hans með lán frá Glitni til FL Group og skúffufyrirtækja. Morgunblaðið var ekki almennt komið til áskrifenda þegar lögmenn Jóns Ásgeirs höfðu sent frá sér yfirlýsingu þar sem upplýsingum í greininni var hafnað.
Það nægði ekki Jóni Ásgeiri að fá athugasemd sína birta á netinu og síðan í Mogganum á morgun eins og venjulegt fólk í sömu stöðu þyrfti að sætta sig við. Jón Ásgeir er eigandi Fréttablaðsins og fékk grein sína birta á leiðaraopnu sunnudagsútgáfunnar þótt þar hefði verið búið að ákveða birtingu annarrar greinar. Sú grein var einfaldlega tekin úr blaðinu og eigandanum fengið plássið fyrir málsvörn sína.
Orðið á götunni er að harla ólíklegt sé að úttekt Morgunblaðsins á viðskiptum Jóns Ásgeirs, sem Agnes Bragadóttir samdi, hefði verið birt ef til framkvæmda væri komin fyrirhuguð sameining útgáfufélaga Morgunblaðsins og Fréttablaðsins.
Orðið á götunni er að umræðurnar um ábyrgð á bankahruninu í kjölfar ræðu Davíðs Oddssonar seðlabankastjóra í gær feli í sér merkilegar upplýsingar.
Davíð sagði í ræðunni að ábyrgðin lægi hjá eigendum og stjórnendum gömlu viðskiptabankanna, Fjármálaeftirlitinu og ríkisstjórninni. Seðlabankinn hefði varað alla þessa aðila við án þess að þeir gripu til ráðstafana.
Jón Sigurðsson formaður Fjármálaeftirlitsins sagði að meginábyrgðin lægi hjá viðskiptabönkunum, en Seðlabankinn bæri líka ábyrgð. Hann hefði ýmis stjórntæki sem beita hefði mátt á bankana til að þeir drægju saman seglin. Undir þetta hefur Jón Steinsson hagfræðingur tekið, en Jón hefur verið Geir H. Haarde forsætisráðherra til ráðgjafar í efnahagsmálum.
Geir H. Haarde virtist nokkurn veginn sammála Davíð í samtölum við fjölmiðla í gær, en Ingibjörg Sólrún Gísladóttir vildi koma meiri ábyrgð yfir á Seðlabankann.
En hverjar eru þá þessar merkilegu upplýsingar?
Þær eru að það er greinilega einhver veila í stjórnkerfinu. Allir þessir aðilar áttu von á því að einhver annar en hann sjálfur tæki af skarið.
Orðið á götunni er að þetta lýsi mjög miklum galla í stjórnkerfinu sem þurfi tafarlaust að fara yfir. Það þarf að vera alveg á hreinu hver er ábyrgur og hver á að taka af skarið, ekki bara þegar horft er til baka, heldur ekki síður í framtíðinni.
Vonandi látum við þjóðfélagið ekki fara aftur á hliðina út af því að ráðamenn vita ekki hver á að gera hvað.
Orðið á götunni er að einhverra breytinga sé að vænta fljótlega á ríkisstjórninni. Helst er talað um stólaskipti í ráðherraliði sjálfstæðismanna. Breytingar hjá Samfylkingunni eru þó ekki útilokaðar.
Stöðug fundahöld þingmanna Samfylkingarinnar í dag gáfu þessum sögum byr yndir vængi. Þó munu þeir fundir fremur hafa snúast um ræðu Davíðs Oddssonar í morgun og gagnrýni hans á ríkisstjórnina, en breytingar á stjórninni. Samfylkingarmenn telja sig ekki geta lengur búið við óbreytta skipan mála í Seðlabankanum. Til tíðinda gæti dregið á þeim vettvangi.
Lengi hefur legið fyrir að Björn Bjarnason dómsmálaráðherra ætlaði að draga sig í hlé undir lok þessa árs. Það tengist ekki atburðarás síðustu vikna. Menn hafa gengið að því vísu að Bjarni Benediktsson kæmi í stað hans í ríkisstjórnina og yrði jafnvel dómsmálaráðherra.
Kannski stendur það til.
En Orðið á götunni er að það sé ekki eins spennandi núna fyrir ungan og upprennandi mann að verða ráðherra og það var fyrir nokkrum mánuðum. Því hafa margir efast um að Bjarni gæfi kost á sér.
En allt skýrist þetta væntanlega fljótlega.
Orðið á götunni er að Gunnar Smári Egilsson muni ekki eignast Viðskiptablaðið eins og hugur hans er sagður standa til.
Á vefsíðu DV er sagt að Gunnar Smári hafi leitað eftir því að kaupa blaðið með manni og mús. Með honum í þeim leiðangri sé gamall samstarfsmaður, Mikael Torfason rithöfundur og blaðamaður.
Viðskiptablaðið á í rekstrarerfiðleikum. Útgáfu þess sem dagblaðs hefur verið hætt. Eru uppi hugmyndir um að halda útgáfunni áfram enn um sinn einu sinni í viku ásamt því að halda úti fréttavef.
Margir munu vera svartsýnir á þessa fyrirætlan.
Orðið á götunni er að í raun sé hugmynd Gunnars Smára ekki að endurreisa Viðskiptablaðið eða kaupa það sem slíkt. Hann hafi fyrst og fremst áhuga á tækjum og tólum blaðsins, tölvum, ritstjórnarkerfi og áskriftarskrá. Á rústum blaðsins geti hann stofnað alhliða blað, líklega “gula pressu” í samkeppni við DV.
En Orðið á götunni er að Gunnar Smári rekist á veggi í bönkunum og hjá eigendum. Engar líkur séu á því að tilboði hans verði tekið. Til þess sé fortíð hans í fjölmiðlarekstri og öðrum viðskiptum of skrautleg.
Á meðan heldur núverandi ritstjóri Viðskiptablaðsins, Haraldur Johannessen (ekki ríkislögreglustjóri heldur náfrændi hans) áfram endurskipulagningu útgáfunnar. Hverja hann kallar um borð í þeirri tilraun liggur ekki fyrir. Ljóst er að nokkrir blaðamenn missa vinnuna.
Orðið á götunni er að allir helstu stjórnendur gömlu bankanna ráði ríkjum í nýju bönkunum, að bankastjórunum einum undanskildum. Sömu einstaklingarnir og stýrðu bönkunum í þrot stýra þeim því í dag. Og þetta eru þá líka sömu aðilarnir og eru í góðu sambandi við helstu skuldara bankanna.
Orðið á götunni er að þessir helstu skuldarar bankanna, sem oftast eru þeir sömu og áttu eða tengdust þeim sem áttu kjölfestuhlut í þeim áður, séu nú á fullu í bönkunum, með gömlu stjórnendunum þar, að semja um eignir sínar, eða öllu heldur skuldir.
Kaup Rauðsólar (Ný sýn) á fjölmiðlahluta 365 er gott dæmi um afrakstur þessa þar sem forsvarsmenn 365 semja við félaga sína í Landsbankanum um kaup á eign og niðurfellingu skulda. Stjórnmálamenn virðast helst hafa áhuga á að vita hvaðan eigandi Rauðsólar (Jón Ásgeir Jóhannesson) fékk 1,5 milljarð sem hann notaði til að kaupa félagið en enginn veltir fyrir sér hver samþykkti tilfærslu skulda frá 365 yfir í Rauðsól, og það sem enn áhugaverðara er, hve miklar skuldir voru afskrifaðar um leið?
Orðið á götunni er að takist skuldurum bankanna þetta standi þeir eftir með sama rekstur og áður en mun minna af skuldum - og þá fyrst verði þeir ríkir. Og orðið á götunni er að fleiri slíkir gjörningar séu í undirbúningi.
Orðið á götunni er að margar skynsamlegar skýringar á bankahruninu og skipbroti íslensku útrásarinnar sé að finna í greinaflokknum sem Gunnar Smári Egilsson fyrrverandi útgefandi og ritstjóri birtir þessa dagana í Morgunblaðinu.
Aftur á móti fussa margir og sveia yfir greinunum. Vilja helst ekki lesa þær. Gunnar Smári er í huga fjölda fólks holdtekja mistakanna ekkert síður en Hannes Smárason, Jón Ásgeir Jóhannesson, Björgólfur Guðmundsson og þeir kappar. Fyrirtækin sem Gunnar Smári keypti og setti á fót í Danmörku, Bretlandi og Bandaríkjunum hrundu öll með hrikalegum kostnaði fyrir fjárfesta og viðskiptavini. Sumir segja að ímynd Íslands hafi byrjað að skaðast vegna þess hvernig gengið var fram í blaðaútgáfunni í Danmörku. Nú séum við að uppskera fyrir þá reiði sem þá skapaðist.
En Orðið á götunni er að menn eigi nú samt að hlusta á rök og skoðanir. Gunnar Smári þekkir betur en margir aðrir hvernig útrásarvíkingarnir hugsuðu. Hann var stöðugt á trúnó með Jóni Ásgeiri og félögum.
Og ekki vantar að Gunnar Smári vilji ekki líta í eigin barm. Í dag skrifar hann:
Mér er ljúft að viðurkenna að ég var sami asninn og hinir. Ég lét færa mig úr bisness sem ég skildi yfir í bisness sem ég skildi ekki. Ég reyndi að gera eins og hinir og vonaði að einhver þeirra vissi hvað þeir voru að gera. Það vantaði svo sem ekki greiningar, bækur og kenningar sem áttu að sanna að eitthvert vit væri í þessu. Gallinn var að þótt sannanirnar væru gáfulegar þá voru þær flóknar, langsóttar og meira og minna óskiljanlegar.
Og Gunnar Smári er ekkert á því að Jón Ásgeir og félögum hans sé treystandi til að halda áfram þegar uppbygging atvinnulífsins hefst:
Nú sitja forsvarsmenn eignarhaldsfélaganna, sem soguðu til sín mesta fjármagnið í skuldabólunni, á biðstofum skilanefndanna og undirbúa ræður. Þeir vilja sanna að þeirra bisness sé svo flókinn og sérstakur að engum öðrum sé treystandi til að vernda verðmætin sem eru í hættu. Við getum ímyndað okkur uppblásin hugtökin og flókinn söguþráðinn sem á að draga kjark úr skilanefndarmönnum og sá ótta í brjóst þeirra; ótta við að taka eignir af fjárglæframönnum en klúðra síðan rekstri þeirra. Kreppa er sársauki. Hann er illur en það má þola hann betur ef hann hefur einhvern tilgang. Eitt af því mikilvægasta sem við þurfum að fá út úr þessar kreppu er ný forysta í atvinnulífinu.
Orðið á götunni er að margir séu hugsi yfir yfirlýsingunni sem Jón Ásgeir Jóhannesson sendi frá sér í dag um fjármögnun kaupanna á fjölmiðlum 365 hf. Þar kemur fram að enginn íslensku viðskiptabankanna hafa lánað 1500 milljónirnar sem hann notaði í viðskiptunum. En af hverju var hann þá að hafa áhyggjur af því að Ágúst Ólafur Ágústsson mundi spyrja bankastjóra ríkisbankanna um þetta atriði?
Orðalagið í yfirlýsingunni “fjármagn til kaupa Nýrrar sýnar á fjölmiðlum 365 kom ekki frá íslenskum viðskiptabönkum” gæti bent til þess að fjármagnið kæmi að utan. En það finnst flestum ótrúlegt. Stórskuldugur maður eins og Jón Ásgeir fær trauðla bankalán erlendis á þessum síðustu og verstu tímum.
Hvaðan komu þá peningarnir? Litli Landsbankamaðurinn, sem við sögðum frá í dag, taldi sig hafa heimildir fyrir því að þeir hefðu komið frá lífeyrissjóði.
En svo hefur Litli sparisjóðamaðurinn gefið sig fram við Eyjuna. Hann segir að Jón Ásgeir hafi fengið Byr í seglin. Sparisjóðir eru ekki kallaðir viðskiptabankar í lögum.
Kannski skýrist þetta á fundi viðskiptanefndar Alþingis á föstudaginn. Kannski verður þetta eilíf ráðgáta.
Orðið á götunni er að Landsbankinn hafi ekki þurft að lána Jóni Ásgeiri Jóhannessyni krónu svo að hann gæti látið Rauðsól sína kaupa fjölmiðlahluta 365 hf.
Hvernig fór hann að?
Fór hann kannski bara í eigin vasa? Eða á hann digra sjóði á leynireikningum í skattapardísum?
Orðið á götunni er að í þetta sinn hafi traustur lífeyrissjóður hlaupið undir bagga. Jón Ásgeir hafi getað framvísað skuldabréfi árituðu frá honum í bankanum og allt smollið saman.
Lífeyrissjóðirnir eru búnir að brenna miklum fjármunum vegna trúar á íslenska viðskiptamódelið. Nú eru margir þeirra orðnir þreyttir og vonsviknir. En ef þetta hefur við rök að styðjast eins og Litli Landsbankamaðurinn vildi meina hefur að minnsta kosti einn lífeyrissjóður ekki bilað í trúnni þrátt fyrir áföllin.
Kannski ætti Ágúst Ólafur að spjalla við forráðamenn lífeyrissjóðanna?
Orðið á götunni er að framganga Lúðvíks Bergvinssonar þingflokksformanns Samfylkingarinnar í því að róa undir með Gylfa Arnbjörnssyni um brotthvarf Björgvins G. Sigurðssonar úr ríkisstjórninni sem og í öðrum málum sé litin miklu hornauga hjá forystu flokksins, jafnvel svo að Ingibjörg Sólrún hafi þegar veitt þinflokksformanninum ærlegt tiltal fyrir áralagið sem þyki rugga ríkisstjórnarbátnum um of.
Lúðvík mun líka hafa verið sagt að halda sig á mottunni í samskiptum við fjölmiðla því hann sé talinn líklegasta uppspretta lekans til Fréttablaðsins um ríkisstjórnarbókun Samfylkingar um Davíð Oddsson. Einnig telji menn sig sjá fingraför Lúðvíks á því að DV hafi fengið upplýsingar um hinn nýja starfshóp stjórnarflokkanna, sem endurskoði nú stjórnarsáttmálann og mjög fáir vissu af.
Davíð Oddssson seðlabankastjóri er skráður aðalfulltrúi Íslands hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum. Varafulltrúi Íslands er Bolli Þór Bollason ráðuneytisstjóri forsætisráðuneytisins.
Orðið á götunni er að fulltrúar íslands hjá IMF hljóti að geta fengið upplýsingar um það hvað tefur lánsafgreiðslu Íslands hjá sjóðnum.
Væntanlega hafi formlegur fulltrúi Íslands jafnframt séð um að umsóknin var formlega lögð inn.
Orðið á götunni er af Eimreiðinni: “Í vikunni eftir að Sigurjóni digra Landsbankastjóra var vikið frá störfum fékk vefdeild og hönnunardeild Landsbankans verkefni.
Verkefnið var fólgið í því að búa til vefsíðu og lógó fyrir nýja ráðgjafafyrirtækið hans Sigurjóns. Nýja lógóið mun hafa hangið út um allt á markaðsdeildinni og vefhönnuðir unnu hörðum höndum að setja upp heimasíðu fyrir Sigurjón digra. Athugið að á þessum tíma var Landsbankinn orðin að ríkisfyrirtæki og kraftar ríkistarfsmanna voru notaðir til þessa að Sigurjón digri þyrfti ekki að kaupa þessa þjónustu út í bæ.
Hér með er línan gefin fyrir fyrirtæki og einstaklinga sem þurfa á ókeypis vefhönnun og nýju lógói að halda. Farið bara í Landsbankann. Þar fáið þið þetta frítt.”
Orðið á götunni er að umtalsverður hluti útflutningstekna, þar á meðal úr sjávarútvegi, sé ekkert að skila sér til landsins sem gjaldeyrir þessa dagana þrátt fyrir ítrekuð tilmæli forsætisráðherra í bankahruninu.
Orðið á götunni er að margir innan þingliðs Sjálfstæðisflokksins vilji að nú þegar, við þær gjörbreyttu aðstæður sem uppi eru, fari fram formlegt mat á því hvort krónan verður áfram galdmiðill Íslendinga eða hvort taka skuli upp evru og þá endanlega líka sækja um aðild að ESB.
Þó Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, varaformaður flokksins, hafi hátt og skýrt reifað þörfina á að fara strax í þetta mat fyrir viku og það síðan rætt meðal þingmanna, er of snemmt að segja að matsferlið sé formlega hafið.
Nú velta menn því fyrir sér innan flokksins hvernig nákvæmlega eigi að gera þetta. Talað er um að það skýrist mjög fljótlega með hvaða hætti verður farið í matið; hvaða stofnanir flokksins komi þá að því eða hvort það fari hreinlega fram á vettvangi ríkisstjórnarinnar.
Orðið á götunni er að forsætisráðuneytið, sjálft efnahagsráðuneyti Íslands, sé með 10 starfsmenn, þar af tvo öryggisverði og 1 kokk.
Orðið á götunni er að furðu lítið hafi verið gert með tímamótayfirlýsingu Bjarkar Guðmundsdóttur um að Ísland ætti - eða öllu heldur þyrfti nú - að sækja um aðild að ESB, sem hún gaf á blaðamannafundi um Náttúru-herferðina í Brussel í gær.
Hingað til hefur frú Guðmundsdóttir haldið sér til hlés í Evrópusambandsumræðunni og ekki kveðið uppúr með afstöðu sína fyrr en nú.
Aðeins Eyjan og mbl.is sáu ástæðu til þess að segja frá þessu. Aðrir láta sem ekkert sé. Sem er gegnir nokkurri furðu, því ummæli Bjarkar um þetta vekja sjálfsagt margfalt meiri heimsathygli en ef nánast hvaða íslenskur stjórnmálamaður sem er hefði úttalað sig um málið á sama hátt.
Orðið á götunni er að Sigurjón Árnason, fyrrum bankastjóri Landsbankans, sé enn að störfum í bankanum á nýrri skrifstofu, sem hafi verið sérstaklega innréttuð fyrir hann. Hann er enn sagður leggja í gamla bankastjórabílastæðið sitt eins og ekkert hafi í skorist og spígspora um bankann eins og sá sem öllu ræður.
Einum starfsmanna bankans ofbýður þetta svo að hann getur ekki orða bundist lengur: “Svo virðist sem í raun hafi ekkert breyst í Landsbankanum þrátt fyrir fall hans. Sigurjón Árnason er ennþá allt í öllu þar. Hann virðist stýra öllu í gegnum konuna sem enginn veit hvað fær í laun. Samkvæmt fréttatilkynningu sem gefin var út þegar Sigurjón og Halldór létu af störfum var sagt að þeir myndu verða hinum nýja banka til ráðgjafar einhvern tíma.
“Staðreyndin er sú að ennþá kemur Sigurjón á sínum bíl og leggur í stæði bankastjóra. Hann fékk undir sig heila hæð yfir Reykjavíkurapóteki sem bankinn er með á leigu. Þar var allt innréttað uppá nýtt fyrir hann í hvelli og þar starfa honum til aðstoðar hátt í 10 starfsmenn!!!!!!!!!!! Hvað skyldi gerast þar???? Um þetta má ekki tala í bankanum og mikið pukur er í kringum þessa starfsemi Sigurjóns. Ég hef grun um að enginn geri sér grein fyrir hversu fyrirferðarmikilir gömlu stjórnendurnir eru enn þann dag í dag. Í það minnsta gengur Sigurjón um ganga eins og maðurinn sem öllu ræður.
Því miður hefur lítið sem ekkert breyst.”
---
Sjá einnig frétt Eyjunnar í dag þar sem Viðskiptaráðuneytið og Landsbankinn þvertaka fyrir að Sigurjón sé að störfum fyrir bankann.
Orðið á götunni sér kreppuna skýrum augum en það gera helstu gerendur hennar ekki. Bankarnir fóru offari, löggjafinn gaf þeim of lausan tauminn, eftirlitsstofnanir sinntu ekki hlutverki sínu og kjölfestufjárfestar í bönkunum misnotuðu stöðu sína í almenningshlutafélagi og létu bankana lána sér og tengdum aðilum óeðlilega mikið fjármagn í áhættufjárfestingar.
Á meðan þessir aðilar rífast nú um sök hvers annars m.a. með skítkasti sem dregur úr trúverðugleika alls sem gert er þá verður önnur atvinnustarfsemi, sem engan þátt átti í að skapa þann vanda sem nú er, æ meira fyrir afleiðingum ástandsins.
Orðið á götunni er að aðalvandi þeirra auk almenns samdráttar sé tvenns konar. Annars vegar það að enn eiga sér ekki stað eðlileg gjaldeyrisviðskipti þó Geir Haarde hafi sagt daglega (þar til hann hætti að tala um þetta) að þetta kæmist „í lag á morgun“.
Orðið er að þegar gjaldeyrisviðskiptin hafi stöðvast í byrjun október hafi Seðlabankinn hvorki haft þekkingu né varaáætlun um hvernig ætti að bregðast við. Enda hafi helstu sérfræðingar bankanna í gjaldeyrisviðskiptum verið kallaðir með hraði í Seðlabankann til að reyna að koma viðskiptunum aftur í gang – það hefur enn ekki tekist.
Orðið á götunni er að hinn vandinn sé ekki síst alvarlegri og láti nú æ meira á sér kræla, en það er sá skaði sem orðið hefur á orðspori íslenskra fyrirtækja erlendis. Þau eru nú hvarvetna metin sem mjög áhættusöm, hvort sem það er sem samstarfsaðilar, tilboðsgjafar eða söluaðilar á vörum. Mörg þeirra hafa þegar þurft að leggja mikinn tíma og fjármagn í að reyna að koma í veg fyrir að erlend viðskipti glatist.
Orðið á götunni er að öll kostnaðarsama utanríkisþjónusta stjórnvalda hafi frosið og misst sjálfstraustið við bankahrunið og hörð viðbrögð við því erlendis. Henni hafi mistekist að stíga rétt skref til varnar orðspori íslenskra fyrirtækja og enn örlar ekki á viðleitni úr þeirri átt til að koma sjónarmiðum Íslands á framfæri, jafnvel þó aldrei fyrr hafi rödd Íslands og sjónarmið verið jafn eftirsótt af erlendum fjölmiðlum – og ekki síst þeim útbreiddustu.
Fyrir liggur að almenningur hugi nú í meira mæli að flutningi af landinu á meðan það versta gengur yfir.
Orðið á götunni er að mörg Íslensk fyrirtæki með starfsemi í fleiri löndum íhugi nú einnig alvarlega þann möguleika að flytja höfuðstöðvar sínar erlendis, og þá einkum til að komast hjá því að þau séu flokkuð sem mjög áhættusöm íslensk fyrirtæki, sem ekki sé hægt að eiga viðskipti við.
Orðið á götunni er að ótryggt samband ríkisstjórnarflokkanna spili inní þá ákvörðun Ríkis-Landsbankans að lána Jóni Ásgeiri, fyrir kaupum á fjölmiðlum 365 á tombóluverði.
Fyrir lá að 365 gat ekki greitt 1.450 milljóna króna afborgun af skuldabréfi þann 5. nóvember og stefndi beint í gjaldþrot.
Það hefði fljótlega þýtt einokun RÚV á ljósvakamarkaði í aðdraganda kosninga sem verða nú líklegri með hverjum deginum. Reyndar hefði slíkt ástand ekki verið bjóðandi í vestrænu lýðræðisríki svo að hin pólitíska ákvörðun um hvort Stöð 2 yrði látin lifa eða deyja tók sig nánast sjálf.
Samt, hvernig svo sem ákvörðunin var tekin, hlýtur að teljast nær óhugsandi annað en að hún hafi a.m.k. haft viðkomu hjá yfirmanni bankamála, Björgvin G. Sigurðssyni. Í því ljósi sé ákvörðun um að velja Jón Ásgeir frekar en einhverja aðra til að halda uppi merki frjálsrar fjölmiðlunar í landinu sögð pínulítið skiljanlegri, þó hún hljóti að teljast áfall fyrir frjálsa skoðanamyndun í landinu.
Í nýjustu uppsagna og launalækkunarhrinunni á Stöð 2 fengu reisupassann a.m.k. tveir þekktir fréttamenn, Heimir Már Pétursson, sem sagður er á löngum uppsagnarfresti og Björn Þorláksson, fréttamaður á Akureyri. Auk Norðurlandsdeildarinnar misstu nokkrir fleiri tæknimenn líka vinnuna um leið og Hádegisfréttum á Stöð 2 verður hætt.
Orðið á götunni er að mun fleiri uppsagnir séu í vændum á Fréttastofu Stöðvar 2 og Vísis á næstunni og er þá jafnvel talað um tugi starfsmanna og þekkt andlit þar á meðal.
